De laatste motor-rit van Ton.

Eenendertig jaar geleden organiseerde inkoopcombinatie Intres ( Topkring ) een motorrit voor de leden.
Helaas bleef het bij 1 keer , dat was voor Ton reden om de organisatie op te pakken.
Ieder jaar zette hij een tocht uit en elk jaar waren er weer enthousiaste deelnemers in wisselende samenstelling.
Nu Ton vanwege artrose niet meer kan rijden heeft een groep rijders gemeend om in stijl afscheid te nemen.
Zoals altijd hebben de mannen een kamer geboekt bij Hotel Bruggert in Haaksbergen waar we gezamenlijk het avondeten hebben gebruikt om de volgende dag na het ontbijt te gaan toeren.
Dit keer ging Ton bij wel iemand achterop want het is het laatste jaar erg hard gegaan ,motorrijden is nu veel te pijnlijk.
Het was geweldig weer , de tocht voerde door Twente en Duitsland in voorjaarssfeer om te eindigen bij Florilympha in de Lutte.
Motorvriend Kees heeft een portret gemaakt van Ton die ze op t-shirts hebben laten drukken.
Iedereen droegg zo.n shirt.

Na een prachtige dag een een heerlijke lunch was het tijd om afscheid te nemen.

Het deed wel even pijn maar gelukkig heeft Ton een nieuwe carrière in het vooruitzicht als cameraman bij rtv Sternet, de plaatselijke omroep.

Kruimel

Tijdens een fotoshoot bij de manege van de familie Drees in Haaksbergen trok het hondje Kruimel mijn aandacht.


Wat kan er zijn dat hij zo gefascineerd naar baar boven staat te kijken.

Oh, vreselijk! Iemand heeft zijn speeltje op een onbereikbare plek gelegd😩.

Gelukkig zag ik het en kon ik Kruimel blij maken.

De rust was echter van korte duur…..kapers op de kust😄😄😄 Jazzy en Pumba.

Maar…..

Als twee honden vechten om een been gaat Kruimel er vrolijk mee heen.

brieven van mijn moeder

Vandaag staat een artikel in Tubantia over de vonst van de meer dan zeventig jaar oude brieven van mijn moeder.

Klik hier naar het artikel in Tubantia

De brieven zijn op allerlei beschikbaar papier geschreven.
Een voorbeeld

Een fragment uit een van de brieven:

“Toen hier nog alles vrede was, hebben Johan en ik al vaak gezegd, wat zal er van onze familie worden , hoe zullen ze het hebben .
Gelukkig kregen we toch nog een paar keer een Roode Kruis briefje.
Toen de Jappen hier kwamen hoorden we niks meer.
Altijd heb ik ook voor jullie gebeden, ja wij begrijpen Gods wegen niet maar Hij maakt het toch altijd goed.
Waaraan hebben wij dit verdiend? Ik hoop dat ik nu spoedig naar Johan kan gaan, want hij wacht met ongeduld op ons.
Wat zal het heerlijk zijn als we weer samen zijn. We waren hier de eerste jaren ook zoo dol gelukkig, en we hadden het zoo goed samen.
Eerst hebben we nog ruim 10 maanden in Bandoeng gewoond en toen zijn we naar Malang gegaan. We hadden ons erg gezellig ingericht, en toen ik op Malang Henny verwachtte hebben we samen alles in orde gemaakt.
Een leuk bedje en babytafel gekocht en ik heb snoezige kleertjes gemaakt.
Wat was dat een fijne tijd voor ons.”

Van mijn oudste nicht Dien kreeg ik onlangs deze vooroorlogse foto van mijn ouders. Voor mij nieuw want mijn ouders waren in de oorlog alle foto,s kwijtgeraakt .

Een 70 jaar oude brief

Onlangs werden wij verrast door een nicht .
Ze heeft tussen de spullen van haar moeder brieven gevonden die mijn moeder vlak na de oorlog naar Nederland geschreven heeft vanuit Nederlands Indië.
Ik kan niet zeggen wat we voelden toen we dat lazen.
Een kort citaat :

 

Batavia 3 januari 1946

Er zijn hier duizende mannen getorpedeerd ,terwijl ze door de Jappen vervoerd werden.
Kort na de vrede stoomden (hier) de doodsberichten ons kamp binnen.
Veel van de vrouwtjes die gelijk met mij naar Indië zijn gekomen zijn nu al weduwe, o wat een leed is hier.
Dan schaam je je eigenlijk voor je eigen geluk en vind je het steeds weer een wonder Gods.
Als we hier nu kennissen ontmoeten die we nog niet weer terug gezien hebben durf je bijna niet te vragen heb je al bericht van je man.

 

 

Wat erg jammer dat jullie de foto’s niet gekregen hebben ,want ik heb bijna niets van Henny (dochtertje) er was er 1 bij toen ze een jaar was.
Al de negatieven heeft de Jap mij afgenomen met een huiszoeking dus ik heb bijna niets meer.
Ik zal hier nog een indoen en dan hoop ik dat we spoedig weer foto’s kunnen laten maken. 
Nu zijn er heelemaal geen films, bij de fotograafen ook niet.

 

Overleven

Met natuurfilmer Bert Pot heb ik fijne uren doorgebracht in het Haaksbergerveen en in schuilhutten.
Onlangs is Bert overleden .
Gelukkig staan enkele van zijn films op YouTube .
Tijdens de uitvaart werd deze 6 minuten durende film over een reiger en een roerdomp vertoond.

 

Hoog in de boomtoppen.

Het boomkroonpad in het nationale park Beierse Woud is het langste boomtoppad ter wereld met een overbruggingslengte van 1300 meter, waardoor de bezoeker op 8 tot 44 meter boven de bosgrond in een ongerepte natuur kan wandelen en uniek perspectieven kan meemaken.

Dat wilden wij uiteraard ook beleven. Bij een temperatuur van min 10 gr. en een snijdende wind maakten wij de wandeling die ons steeds hoger bracht. Een bereidwillige boswachter bood aan een foto van ons beiden te maken terwijl we onderweg waren naar de top.

Nu wil het dat ik vreselijk last van hoogtevrees heb 😳. Omhoog gaat het vaak nog wel maar terug!
Maar, je bent jong en je wilt wat dus voort ging het en ja hoor , ik heb het gered.😄
Zelfs het laatste stuk via een open trap kon me niet tegenhouden.


Heel lang hebben we er niet gestaan want het was verschrikkelijk koud.
En inderdaad, ik ben ook weer beneden aangekomen😄.

 

Meer weten over het boomtoppenpad in Beieren kijk dan hier:
http://www.baumwipfelpfad.bayern/bayerischer-wald/

 

 

Een ijsvogel die zich van ons niets aantrok

Samen met Ton en foto-vriend Roy was ik gisteren in de dierentuin in Nordhorn.
Wij waren er vroeg, het vroor een graad of 4 en er waren nog maar een paar bezoekers.
Gewapend met onze camera,s trokken we richting het verblijf van de gieren.
Aangekomen in de kijkhut zag Roy al door de plastic flappen die moeten voorkomen dat de bewoners uitvliegen een ijsvogel zitten.
We besloten heel voorzichtig de lenzen tussen de flappen door te steken want beter een foto van afstand dan geen foto.
We schoten wat platen en gingen toen naar binnen.
Denk niet dat de ijsvogel weg vloog.
Hij was een wak aan het bestuderen en daar bleef hij mee bezig.
Uiteindelijk konden we op twee meter afstand komen.
Nog nooit heb ik een ijsvogel van zo dichtbij gezien.
Wat een dag!

 

 

 

Oud

Langzaam zakt het oude jaar weg in onze herinnering .
Het was voor mij persoonlijk een fantastisch jaar.
Ik heb dankzij mijn steun en toeverlaat Ton en mijn fotomaatjes Gert, Roy en Edith veel kunnen fotograferen.
Mijn gezondheid laat het niet toe dat ik zelf grote afstanden rijd dus ik ben voor een deel afhankelijk van hulp bij het reizen, bovendien vind ik het heerlijk om met  fotovrienden op pad te gaan.
Hoe het komt dat ik zelf geen lange autoritten maak kun je HIER lezen .
Dank jullie wel Gert ,Roy , Edith en Ton , op naar een nieuw geweldig fotojaar met veel gezelligheid, humor en avontuur.

Mijn bezoekers wil ik bedanken voor de fijne reacties en de belangstelling.

dsc_5706_zpspujyural

 

cropped-dsc9863.jpg

cropped-img_9989.jpg

eef1071

Blind

Wij zijn met Saar naar de arts geweest en die concludeert wat wij al vermoeden namelijk dat ze volkomen blind is.
Vorig jaar hebben we ons bij de DA gemeld omdat ze opeens vreemd deed. Ze plaste in de stoel en soms midden in de kamer. Wij waren bang dat ze dement werd.
Achteraf kun je stellen dat dat het begin is geweest van haar blindheid.
Het moet voor haar een heel verwarrende tijd geweest zijn.
Dement is ze zeker niet.
Ze weet zich uitstekend te redden, ik bewonder haar.
Hoewel ze alles behoedzaam doet komt ze overal in huis.
Ze springt als vanouds op tafels , weet de kattenbakken na verplaatsing te vinden en geniet s.avonds bij ons op schoot.


Onze katten lopen behalve in de kattenren nooit buiten dat is een enorm voordeel , zo kan haar niks akeligs overkomen.