Waterbuffels

Er zijn mensen die met droge ogen durven te beweren dat er noooooit iets te doen is in Haaksbergen. Nu  kreeg ik daar altijd al jeuk van maar sinds Ton en ik voor de locale omroep RTV Sternet werken al helemaal.
We kunnen, als we  het zouden willen en kunnen , elke dag wel een reportage maken en onze weekenden zouden overvol zijn als we er niet de rem op gooien.
Er is zoveel te doen en te zien.
Neem nu eens deze waterbuffels op landgoed Scholten in Beckum.
Je kunt ze zien door het buffelpad te nemen.
Behalve de waterbuffels kun je er ook ooievaars zien ( zolang ze nog niet naar het zuiden zijn gereisd ) waarover later meer.
Gelukkig kan ik het maken van reportages vaak combineren met mijn passie fotografie maar ik moet er wel voor waken dat daar genoeg tijd voor overblijft.

 

Waterbuffels

 

 

Het buffelpad is een wandelpad dat is aangelegd rondom een wei met waterbuffels. U bewandelt dit pad op eigen risico. Waterbuffels komen van oorsprong uit Azië. In Europa worden waterbuffels gehouden voor de melkproductie en dan voornamelijk in Italië. In Nederland zijn er ook bedrijven die waterbuffels melken. Het voornaamste eindproduct van deze melk is mozzarella. De waterbuffel is anders dan een koe. De waterbuffel is sterk, stevig en heeft kortere poten, is voornamelijk zwart met lange dunne haren. Bovendien loeit een waterbufffel niet, maar knort.

Omdat een waterbuffel niet zweet, zoekt het rund graag verkoeling in het water of in de modder. Waterbuffels zijn echte kuddedieren, ze blijven bij elkaar in tegenstelling tot koeien. Waterbuffels zijn rustig en doen alles in hun eigen tempo: ze laten zich niet opjagen en houden niet van stress. De nieuwsgierige waterbuffel is wel erg nieuwsgierig en vindingrijk. Zo weet menig waterbuffel een kraan open te draaien en een hek te open met dde tong.

ADRES: ter hoogte van: Wolfkaterweg 55, 7554 PK BECKUM

Trouwdag

Negenenveertig jaar geleden ( wij waren twee broekies ,ik net twintig en Ton drieëntwintig ) trouwden we nadat we drie en een half jaar ” verkering” hadden gehad , de uitzet bij elkaar gespaard was en ons kleine benedenhuis was ingericht met meubeltjes die in die tijd populair waren. Een dressoir van palissanderhout , een witte eethoek met een tafelblad van palissanderhout en oranje bekleding tegen een donkergroene wand.
Ton was in die tijd woningstoffeerder. Overal waar hij een trap had bekleed nam hij de restjes vloerbedekking mee en daarmee had hij de entree voor ons huisje bekleed.
Van onze uitzetkist maakte Ton een zitbank en met twee rotan stoeltjes was het helemaal af.
Trouwen zonder trouwjurk en kostuum was in die tijd onbestaanbaar .
Mijn trouwjurk van 400 gulden was een rib uit ons lijf maar Ton huurde een kostuum waarmee we de kosten konden drukken.

We gaven een bescheiden feest voor tachtig personen. Dat is in Twente bescheiden, in die tijd werden hier namelijk daverende bruiloften gehouden en hoe meer mensen je uitnodigde hoe beter je feest.
We voelden ons de koning te rijk in ons kleine huisje waarvan de huur vijfenveertig gulden per maand bedroeg.
Toen de bruiloft betaald was hadden we nog geld over voor een wasmachine🥂, wat een luxe.
Die wasmachine kwam in het schuurtje te staan want in het huisje was geen plaats.
Als we s.avonds naar bed gingen kropen we tegen elkaar en zeiden ” heerlijk, nu zijn we altijd bij elkaar “en dat doen we nu nog.

 

Hubertus heeft ons weer verwonderd

Samen met fotomaat Gert was ik weer een dag op de Hoge Veluwe.
We hebben op het eind van de middag weer kunnen genieten van het bijzondere hert Hubertus dat alle harten van natuurliefhebbers die de hoge Veluwe bezoeken heeft gestolen.


Miranda en Cor, het was leuk om jullie te ontmoeten.
Hartelijke groet en wie weet tot ziens.

Gegijzeld

Zo voel je mij.

Al jaren maak ik gebruik van de gratis foto opslag Photobucket. Ik plaats daar mijn foto’s en link ze vervolgens naar dit blog. De laatste tijd was het al behoorlijk drama op photobucket, ik moest werkelijk door een muur van reclame voor ik foto’s kon plaatsen, en nu kreeg ik gisteren opeens een melding dat ik moet gaan betalen voor het doorlinken.

Nu blog ik al ruim veertien jaar en ik plaats elke dag minstens 1 foto.
Je zult begrijpen dat ik aan 1 photobucket account niet genoeg heb. Ik heb er 11 !
11 keer 10 dollar per maand betalen is een beetje al te gek he. Ik zal dus op zoek moeten naar een andere oplossing.
Tot ik die gevonden heb zul je op mijn blog waar foto’s stonden nu deze afbeelding zien.Schermafbeelding 2017-07-01 om 21.13.35.jpg

Uiteraard heb ik de nieuwste blogs vast aangepast.
Het zal onmogelijk zijn 14 jaar bloggen in zijn geheel te repareren, helaas.

Nog een verandering is dat je vanaf nu geen reclame meer zult zien op dit blog.
Ik heb mijn blog reclamevrij gemaakt door te betalen.

De laatste motor-rit van Ton.

Eenendertig jaar geleden organiseerde inkoopcombinatie Intres ( Topkring ) een motorrit voor de leden.
Helaas bleef het bij 1 keer , dat was voor Ton reden om de organisatie op te pakken.
Ieder jaar zette hij een tocht uit en elk jaar waren er weer enthousiaste deelnemers in wisselende samenstelling.
Nu Ton vanwege artrose niet meer kan rijden heeft een groep rijders gemeend om in stijl afscheid te nemen.
Zoals altijd hebben de mannen een kamer geboekt bij Hotel Bruggert in Haaksbergen waar we gezamenlijk het avondeten hebben gebruikt om de volgende dag na het ontbijt te gaan toeren.
Dit keer ging Ton bij wel iemand achterop want het is het laatste jaar erg hard gegaan ,motorrijden is nu veel te pijnlijk.
Het was geweldig weer , de tocht voerde door Twente en Duitsland in voorjaarssfeer om te eindigen bij Florilympha in de Lutte.
Motorvriend Kees heeft een portret gemaakt van Ton die ze op t-shirts hebben laten drukken.
Iedereen droeg zo.n shirt.

 

Na een prachtige dag een een heerlijke lunch was het tijd om afscheid te nemen.

 

 

Het deed wel even pijn maar gelukkig heeft Ton een nieuwe carrière in het vooruitzicht als cameraman bij rtv Sternet, de plaatselijke omroep.

 

brieven van mijn moeder

Vandaag staat een artikel in Tubantia over de vonst van de meer dan zeventig jaar oude brieven van mijn moeder.

Klik hier naar het artikel in Tubantia

De brieven zijn op allerlei beschikbaar papier geschreven.
Een voorbeeld

Een fragment uit een van de brieven:

“Toen hier nog alles vrede was, hebben Johan en ik al vaak gezegd, wat zal er van onze familie worden , hoe zullen ze het hebben .
Gelukkig kregen we toch nog een paar keer een Roode Kruis briefje.
Toen de Jappen hier kwamen hoorden we niks meer.
Altijd heb ik ook voor jullie gebeden, ja wij begrijpen Gods wegen niet maar Hij maakt het toch altijd goed.
Waaraan hebben wij dit verdiend? Ik hoop dat ik nu spoedig naar Johan kan gaan, want hij wacht met ongeduld op ons.
Wat zal het heerlijk zijn als we weer samen zijn. We waren hier de eerste jaren ook zoo dol gelukkig, en we hadden het zoo goed samen.
Eerst hebben we nog ruim 10 maanden in Bandoeng gewoond en toen zijn we naar Malang gegaan. We hadden ons erg gezellig ingericht, en toen ik op Malang Henny verwachtte hebben we samen alles in orde gemaakt.
Een leuk bedje en babytafel gekocht en ik heb snoezige kleertjes gemaakt.
Wat was dat een fijne tijd voor ons.”

Van mijn oudste nicht Dien kreeg ik onlangs deze vooroorlogse foto van mijn ouders. Voor mij nieuw want mijn ouders waren in de oorlog alle foto,s kwijtgeraakt .

 

Een 70 jaar oude brief

Onlangs werden wij verrast door een nicht .
Ze heeft tussen de spullen van haar moeder brieven gevonden die mijn moeder vlak na de oorlog naar Nederland geschreven heeft vanuit Nederlands Indië.
Ik kan niet zeggen wat we voelden toen we dat lazen.
Een kort citaat :

 

Batavia 3 januari 1946

Er zijn hier duizende mannen getorpedeerd ,terwijl ze door de Jappen vervoerd werden.
Kort na de vrede stoomden (hier) de doodsberichten ons kamp binnen.
Veel van de vrouwtjes die gelijk met mij naar Indië zijn gekomen zijn nu al weduwe, o wat een leed is hier.
Dan schaam je je eigenlijk voor je eigen geluk en vind je het steeds weer een wonder Gods.
Als we hier nu kennissen ontmoeten die we nog niet weer terug gezien hebben durf je bijna niet te vragen heb je al bericht van je man.

 

Wat erg jammer dat jullie de foto’s niet gekregen hebben ,want ik heb bijna niets van Henny (dochtertje) er was er 1 bij toen ze een jaar was.
Al de negatieven heeft de Jap mij afgenomen met een huiszoeking dus ik heb bijna niets meer.
Ik zal hier nog een indoen en dan hoop ik dat we spoedig weer foto’s kunnen laten maken. 
Nu zijn er heelemaal geen films, bij de fotograafen ook niet.

Overleven

Met natuurfilmer Bert Pot heb ik fijne uren doorgebracht in het Haaksbergerveen en in schuilhutten.
Onlangs is Bert overleden .
Gelukkig staan enkele van zijn films op YouTube .
Tijdens de uitvaart werd deze 6 minuten durende film over een reiger en een roerdomp vertoond.

 

Oud

Langzaam zakt het oude jaar weg in onze herinnering .
Het was voor mij persoonlijk een fantastisch jaar.
Ik heb dankzij mijn steun en toeverlaat Ton en mijn fotomaatjes Gert, Roy en Edith veel kunnen fotograferen.
Mijn gezondheid laat het niet toe dat ik zelf grote afstanden rijd dus ik ben voor een deel afhankelijk van hulp bij het reizen, bovendien vind ik het heerlijk om met  fotovrienden op pad te gaan.
Hoe het komt dat ik zelf geen lange autoritten maak kun je HIER lezen .
Dank jullie wel Gert ,Roy , Edith en Ton , op naar een nieuw geweldig fotojaar met veel gezelligheid, humor en avontuur.

Mijn bezoekers wil ik bedanken voor de fijne reacties en de belangstelling.

dsc_5706_zpspujyural

cropped-dsc9863.jpg

eef1071

Blind

Wij zijn met Saar naar de arts geweest en die concludeert wat wij al vermoeden namelijk dat ze volkomen blind is.
Vorig jaar hebben we ons bij de DA gemeld omdat ze opeens vreemd deed. Ze plaste in de stoel en soms midden in de kamer. Wij waren bang dat ze dement werd.
Achteraf kun je stellen dat dat het begin is geweest van haar blindheid.
Het moet voor haar een heel verwarrende tijd geweest zijn.
Dement is ze zeker niet.
Ze weet zich uitstekend te redden, ik bewonder haar.
Hoewel ze alles behoedzaam doet komt ze overal in huis.
Ze springt als vanouds op tafels , weet de kattenbakken na verplaatsing te vinden en geniet s.avonds bij ons op schoot.


Onze katten lopen behalve in de kattenren nooit buiten dat is een enorm voordeel , zo kan haar niks akeligs overkomen.

Zeehonden

Het is niet voor niets dat ik een paar dagen foto,s uit mijn archief heb geplaatst .
We hebben namelijk een paar dagen doorgebracht op Helgoland.
Op het naast Helgoland gelegen eilandje Dune worden momenteel de jonge zeehonden geboren dat wilden wij graag mee beleven.
Wat een fantastische ervaring om daar in deze tijd te gaan kijken en te fotograferen.

De witte en grijze vlekjes zijn jonge zeehonden.

Het fotografen en sjouwen met je uitrusting is veel doeltreffender dan een bezoek aan de sportschool dat kan ik je verzekeren.

ik prijs me gelukkig dat ik dit mocht meemaken.

Appels

Regelmatig kom ik langs een boomgaard net buiten het dorp waar de appels al weken onder de boom liggen.
Zo jammer, ze liggen gewoon weg te kwijnen ,daarom heb ik mijn schroom overwonnen en heb aangebeld bij de woning naast de boomgaard.
wilde ik ze rapen? Graag, wij komen er niet meer aan toe
En dan zijn de rapen gaar, dan word ik gulzig en overmoedig.
Wilde ik Misschien een kruiwagen?
Met twee grote shoppers vol appelen ging ik dolgelukkig huiswaarts .
Het gevolg is dat ik twee dagen in de keuken heb gestaan.
Eerst het hele zooitje in de sap-pan om er vervolgens gelei van te maken.
Alle buren hebben nu appelgelei evenals de kinderen en kleinkinderen en onze voorraadkast puilt uit.
Uiteraard is er ook een potje gelei met een emmertje Griekse yoghurt( want daar is het zo lekker bij ) naar de eigenaren van de boomgaard gegaan.

Gelukkig kreeg ik hulp bij het rapen van appels.

vandaag is geel.

In deze tijd van het jaar begin ik altijd op te zien tegen de kleurloze maanden januari en februari daarom hebben we drastische maatregelen genomen in de tuin.
We hebben de houten tuinmeubels die vergrijst waren gebeitst .
 

 

De stoelen zijn bruin gebeitst en we hebben voor de accentkleur geel gekozen in de tuin omdat die mooi past bij alle seizoenen.

Toevallig kocht ik planten die in een gele pot zaten.
Die heb ik schoongemaakt en er zonnebloemen in bevestigd. Als de zonnebloemen op zijn hang ik er vetbollen in.