Een vreselijk bedrijfsongeval

Gisteren was ik getuige van een vreselijk bedrijfsongeval.
Het speelde zich af bij Dynobend in Haaksbergen. Daar was iemand onder een 3000 kilo zwaar stuk metaal gekomen.
Een jonge man die daar ook aan het werk was drukte op de alarmknop en rende in zijn paniek in een ijzeren buis waardoor hij gespiest werd.

De brandweer was gelukkig snel ter plaatse.

 

Errug he…..

Gelukkig ging het hier om Brandweer wedstrijden.
Het slachtoffer, Jelmer, is 10 keer gespiest en dat klusje klaarde hij na ieder ongeval in goede gezondheid zelf.

 

 

 

Wij waren daar op een reportage te maken voor RTV Sternet de locale omroep van Haaksbergen.

een nieuwe camera.

Na lang en rijp beraad heb ik zaterdag mijn camera  ingeruild, inclusief een serie objectieven en twee oudere camera,s die al jaren lagen te verstoffen.
Nog 1 keer nergens over nadenken en gaan met die banaan.😁😁😁

Natuurlijk moest ik de camera meteen aan de tand voelen dus komt het goed uit dat onze kersverse “klein” hond LOLA weer een paar dagen bij ons was.
We zijn naar een bos gegaan en naar een afschermt hondenspeelveldje waar op dat moment geen andere honden waren zodat Lola even lekker haar gang kon gaan.

 

 

 

 

 

 

Die kuil lijkt wel stoer maar die heeft ze niet zelf gegraven hoor.🐕

 

 

 

Kerst in de kooi

Tweede kerstdag gingen we vooraf aan het, achteraf te uitgebreide, kerstdiner naar de schaapskooi aan de Schapendrift.
Er waren behalve schapen extra activieten zo kon je een kort ritje maken in een arrenslee die getrokken werd door een prachtige Fries.
Natuurlijk gingen Laure, Suze en Niene ook een ritje maken.

Het was hier een dolle boel de afgelopen week.

Wellicht is het mijn vaste bezoekers opgevallen dat ik al een tijdje niet elke dag een foto plaats. Dat heeft alles te maken met mijn gezondheid. Mijn vaste metgezel mevrouw Meniere heeft mij weer stevig in de greep.
Intussen probeer ik toch zoveel mogelijk werk te doen voor de plaatselijke omroep ook omdat mijn maatje Ton dat zo vreselijk leuk vindt.
Echter afgelopen week liep het helemaal spaak, tijdens een interview begon de wereld te draaien voor mijn ogen. Met de grootste moeite heb ik het afgemaakt en vraag me niet hoe ik de reportage online gekregen heb.
Vandaag voel ik me eindelijk weer een beetje beter en ben ik voor het eerst even samen met Ton naar de supermarkt geweest om nog wat laatste , waarschijnlijk overbodige , boodschappen te doen want ja, je zou toch eens iets te kort komen😁.
Hopelijk kan ik de scherven de komende tijd weer bijeenrapen .

Goastok

Een goastok (gaan-stok) is een traditionele Twentse wandelstok, die vaak te herkennen is aan de gedraaide vorm van het hout. Het hout krijgt zijn gedraaide vorm doordat er zich kamperfoelie om het hout gewikkeld heeft en het hout daarmee dicht geknepen heeft.

Goastokken worden niet veel meer gemaakt, maar wij hebben een mooi exemplaar in bezit.

De kunst is nu om hem te houden. Je moet verhipt uitkijken waar je hem neerzet als je even ergens gaat zitten.

Tas

Wij ,Ton en ik , zijn inmiddels ruim 5 jaar met met pensioen. Daarvoor hadden wij een modewinkel in Haaksbergen, Limoen womenswear .

Regelmatig lieten wij tassen bedrukken met ons eigen logo, die kregen onze klanten dan bij aankoop vanaf een tevoren bekend gemaakt bedrag. Regelmatig komen wij nog zo.n tas tegen, dat gebeurde onlangs ook weer maar deze keer was het heel bijzonder. Wij schatten dat deze tas zeker tussen de vijftien à twintig jaar oud is.

61000AA4-756A-4C6E-82F2-54E87512B01A

 

Wij zagen de Dame met deze tas in het taalcafé in Haaksbergen waar deze dame vrijwilliger is en waar wij een video reportage hebben gemaakt .

Wat mijn buurtjes gisteren zagen.

Mijn buurtjes zaten gisteren in de tuin te genieten van het heerlijke herfstweer. Plots zagen ze onze abbesijnse kat Gijs verschijnen op de geluidswal die onze tuinen aan de achterzijde begrenst met in zijn kielzog Kees de oosterse korthaar.

Bij het zien van de buurtjes ging Kees snel weer terug onze tuin in maar Gijs zou Gijs niet zijn als hij niet op onderzoek uit zou gaan.

Met het detectiebandje, dat moet voorkomen dat meneer de tuin uitgaat, om zijn verwende nek wandelde hij verder richting de tuin van de volgende  buren die al weken op vakantie zijn. Even later hoorden de buurtjes mij roepen en vertelden mij wat ze hadden gezien.

En wat ze toen zagen😇.

Een dampende buurvrouw die  van tuin naar tuin klauterde , over richeltjes, onder struiken op zoek naar Gijs . Als ik niet zo nerveus was geweest had ik er zelf om moeten lachen maar toen niet, ik zat in de penarie en Gijs was onvindbaar. Ik belde aan bij buren om vervolgens in hun tuin te duiken en uiteindelijk ging ik achter de geluidswal op zoek. Geen Gijs.

Nu zul je zeggen maak je niet druk hij komt wel terug maar onze katten zijn niet aan verkeer gewend en….ik moest ergens op tijd zijn dus de stress liep behoorlijk op.

Inmiddels liep ik te dampen als een postpaard en ging even in de tuin zitten met een glas water. En wie kwam er met een onschuldig hoofd aan lopen.

Ik kon hem wel vermoorden maar inplaats daarvan heb ik hem geknuffeld.

 

 

Waterbuffels

Er zijn mensen die met droge ogen durven te beweren dat er noooooit iets te doen is in Haaksbergen. Nu  kreeg ik daar altijd al jeuk van maar sinds Ton en ik voor de locale omroep RTV Sternet werken al helemaal.
We kunnen, als we  het zouden willen en kunnen , elke dag wel een reportage maken en onze weekenden zouden overvol zijn als we er niet de rem op gooien.
Er is zoveel te doen en te zien.
Neem nu eens deze waterbuffels op landgoed Scholten in Beckum.
Je kunt ze zien door het buffelpad te nemen.
Behalve de waterbuffels kun je er ook ooievaars zien ( zolang ze nog niet naar het zuiden zijn gereisd ) waarover later meer.
Gelukkig kan ik het maken van reportages vaak combineren met mijn passie fotografie maar ik moet er wel voor waken dat daar genoeg tijd voor overblijft.

 

Waterbuffels

 

 

Het buffelpad is een wandelpad dat is aangelegd rondom een wei met waterbuffels. U bewandelt dit pad op eigen risico. Waterbuffels komen van oorsprong uit Azië. In Europa worden waterbuffels gehouden voor de melkproductie en dan voornamelijk in Italië. In Nederland zijn er ook bedrijven die waterbuffels melken. Het voornaamste eindproduct van deze melk is mozzarella. De waterbuffel is anders dan een koe. De waterbuffel is sterk, stevig en heeft kortere poten, is voornamelijk zwart met lange dunne haren. Bovendien loeit een waterbufffel niet, maar knort.

Omdat een waterbuffel niet zweet, zoekt het rund graag verkoeling in het water of in de modder. Waterbuffels zijn echte kuddedieren, ze blijven bij elkaar in tegenstelling tot koeien. Waterbuffels zijn rustig en doen alles in hun eigen tempo: ze laten zich niet opjagen en houden niet van stress. De nieuwsgierige waterbuffel is wel erg nieuwsgierig en vindingrijk. Zo weet menig waterbuffel een kraan open te draaien en een hek te open met dde tong.

ADRES: ter hoogte van: Wolfkaterweg 55, 7554 PK BECKUM

Trouwdag

Negenenveertig jaar geleden ( wij waren twee broekies ,ik net twintig en Ton drieëntwintig ) trouwden we nadat we drie en een half jaar ” verkering” hadden gehad , de uitzet bij elkaar gespaard was en ons kleine benedenhuis was ingericht met meubeltjes die in die tijd populair waren. Een dressoir van palissanderhout , een witte eethoek met een tafelblad van palissanderhout en oranje bekleding tegen een donkergroene wand.
Ton was in die tijd woningstoffeerder. Overal waar hij een trap had bekleed nam hij de restjes vloerbedekking mee en daarmee had hij de entree voor ons huisje bekleed.
Van onze uitzetkist maakte Ton een zitbank en met twee rotan stoeltjes was het helemaal af.
Trouwen zonder trouwjurk en kostuum was in die tijd onbestaanbaar .
Mijn trouwjurk van 400 gulden was een rib uit ons lijf maar Ton huurde een kostuum waarmee we de kosten konden drukken.

We gaven een bescheiden feest voor tachtig personen. Dat is in Twente bescheiden, in die tijd werden hier namelijk daverende bruiloften gehouden en hoe meer mensen je uitnodigde hoe beter je feest.
We voelden ons de koning te rijk in ons kleine huisje waarvan de huur vijfenveertig gulden per maand bedroeg.
Toen de bruiloft betaald was hadden we nog geld over voor een wasmachine🥂, wat een luxe.
Die wasmachine kwam in het schuurtje te staan want in het huisje was geen plaats.
Als we s.avonds naar bed gingen kropen we tegen elkaar en zeiden ” heerlijk, nu zijn we altijd bij elkaar “en dat doen we nu nog.

 

Hubertus heeft ons weer verwonderd

Samen met fotomaat Gert was ik weer een dag op de Hoge Veluwe.
We hebben op het eind van de middag weer kunnen genieten van het bijzondere hert Hubertus dat alle harten van natuurliefhebbers die de hoge Veluwe bezoeken heeft gestolen.


Miranda en Cor, het was leuk om jullie te ontmoeten.
Hartelijke groet en wie weet tot ziens.

Gegijzeld

Zo voel je mij.

Al jaren maak ik gebruik van de gratis foto opslag Photobucket. Ik plaats daar mijn foto’s en link ze vervolgens naar dit blog. De laatste tijd was het al behoorlijk drama op photobucket, ik moest werkelijk door een muur van reclame voor ik foto’s kon plaatsen, en nu kreeg ik gisteren opeens een melding dat ik moet gaan betalen voor het doorlinken.

Nu blog ik al ruim veertien jaar en ik plaats elke dag minstens 1 foto.
Je zult begrijpen dat ik aan 1 photobucket account niet genoeg heb. Ik heb er 11 !
11 keer 10 dollar per maand betalen is een beetje al te gek he. Ik zal dus op zoek moeten naar een andere oplossing.
Tot ik die gevonden heb zul je op mijn blog waar foto’s stonden nu deze afbeelding zien.Schermafbeelding 2017-07-01 om 21.13.35.jpg

Uiteraard heb ik de nieuwste blogs vast aangepast.
Het zal onmogelijk zijn 14 jaar bloggen in zijn geheel te repareren, helaas.

Nog een verandering is dat je vanaf nu geen reclame meer zult zien op dit blog.
Ik heb mijn blog reclamevrij gemaakt door te betalen.

De laatste motor-rit van Ton.

Eenendertig jaar geleden organiseerde inkoopcombinatie Intres ( Topkring ) een motorrit voor de leden.
Helaas bleef het bij 1 keer , dat was voor Ton reden om de organisatie op te pakken.
Ieder jaar zette hij een tocht uit en elk jaar waren er weer enthousiaste deelnemers in wisselende samenstelling.
Nu Ton vanwege artrose niet meer kan rijden heeft een groep rijders gemeend om in stijl afscheid te nemen.
Zoals altijd hebben de mannen een kamer geboekt bij Hotel Bruggert in Haaksbergen waar we gezamenlijk het avondeten hebben gebruikt om de volgende dag na het ontbijt te gaan toeren.
Dit keer ging Ton bij wel iemand achterop want het is het laatste jaar erg hard gegaan ,motorrijden is nu veel te pijnlijk.
Het was geweldig weer , de tocht voerde door Twente en Duitsland in voorjaarssfeer om te eindigen bij Florilympha in de Lutte.
Motorvriend Kees heeft een portret gemaakt van Ton die ze op t-shirts hebben laten drukken.
Iedereen droeg zo.n shirt.

 

Na een prachtige dag een een heerlijke lunch was het tijd om afscheid te nemen.

 

 

Het deed wel even pijn maar gelukkig heeft Ton een nieuwe carrière in het vooruitzicht als cameraman bij rtv Sternet, de plaatselijke omroep.

 

brieven van mijn moeder

Vandaag staat een artikel in Tubantia over de vonst van de meer dan zeventig jaar oude brieven van mijn moeder.

Klik hier naar het artikel in Tubantia

De brieven zijn op allerlei beschikbaar papier geschreven.
Een voorbeeld

Een fragment uit een van de brieven:

“Toen hier nog alles vrede was, hebben Johan en ik al vaak gezegd, wat zal er van onze familie worden , hoe zullen ze het hebben .
Gelukkig kregen we toch nog een paar keer een Roode Kruis briefje.
Toen de Jappen hier kwamen hoorden we niks meer.
Altijd heb ik ook voor jullie gebeden, ja wij begrijpen Gods wegen niet maar Hij maakt het toch altijd goed.
Waaraan hebben wij dit verdiend? Ik hoop dat ik nu spoedig naar Johan kan gaan, want hij wacht met ongeduld op ons.
Wat zal het heerlijk zijn als we weer samen zijn. We waren hier de eerste jaren ook zoo dol gelukkig, en we hadden het zoo goed samen.
Eerst hebben we nog ruim 10 maanden in Bandoeng gewoond en toen zijn we naar Malang gegaan. We hadden ons erg gezellig ingericht, en toen ik op Malang Henny verwachtte hebben we samen alles in orde gemaakt.
Een leuk bedje en babytafel gekocht en ik heb snoezige kleertjes gemaakt.
Wat was dat een fijne tijd voor ons.”

Van mijn oudste nicht Dien kreeg ik onlangs deze vooroorlogse foto van mijn ouders. Voor mij nieuw want mijn ouders waren in de oorlog alle foto,s kwijtgeraakt .

 

Een 70 jaar oude brief

Onlangs werden wij verrast door een nicht .
Ze heeft tussen de spullen van haar moeder brieven gevonden die mijn moeder vlak na de oorlog naar Nederland geschreven heeft vanuit Nederlands Indië.
Ik kan niet zeggen wat we voelden toen we dat lazen.
Een kort citaat :

 

Batavia 3 januari 1946

Er zijn hier duizende mannen getorpedeerd ,terwijl ze door de Jappen vervoerd werden.
Kort na de vrede stoomden (hier) de doodsberichten ons kamp binnen.
Veel van de vrouwtjes die gelijk met mij naar Indië zijn gekomen zijn nu al weduwe, o wat een leed is hier.
Dan schaam je je eigenlijk voor je eigen geluk en vind je het steeds weer een wonder Gods.
Als we hier nu kennissen ontmoeten die we nog niet weer terug gezien hebben durf je bijna niet te vragen heb je al bericht van je man.

 

Wat erg jammer dat jullie de foto’s niet gekregen hebben ,want ik heb bijna niets van Henny (dochtertje) er was er 1 bij toen ze een jaar was.
Al de negatieven heeft de Jap mij afgenomen met een huiszoeking dus ik heb bijna niets meer.
Ik zal hier nog een indoen en dan hoop ik dat we spoedig weer foto’s kunnen laten maken. 
Nu zijn er heelemaal geen films, bij de fotograafen ook niet.