Kruimel

Tijdens een fotoshoot bij de manege van de familie Drees in Haaksbergen trok het hondje Kruimel mijn aandacht.


Wat kan er zijn dat hij zo gefascineerd naar baar boven staat te kijken.

Oh, vreselijk! Iemand heeft zijn speeltje op een onbereikbare plek gelegd😩.

Gelukkig zag ik het en kon ik Kruimel blij maken.

De rust was echter van korte duur…..kapers op de kust😄😄😄 Jazzy en Pumba.

 

Maar…..

Als twee honden vechten om een been gaat Kruimel er vrolijk mee heen.

 

 

brieven van mijn moeder

Vandaag staat een artikel in Tubantia over de vonst van de meer dan zeventig jaar oude brieven van mijn moeder.

Klik hier naar het artikel in Tubantia

De brieven zijn op allerlei beschikbaar papier geschreven.
Een voorbeeld

Een fragment uit een van de brieven:

“Toen hier nog alles vrede was, hebben Johan en ik al vaak gezegd, wat zal er van onze familie worden , hoe zullen ze het hebben .
Gelukkig kregen we toch nog een paar keer een Roode Kruis briefje.
Toen de Jappen hier kwamen hoorden we niks meer.
Altijd heb ik ook voor jullie gebeden, ja wij begrijpen Gods wegen niet maar Hij maakt het toch altijd goed.
Waaraan hebben wij dit verdiend? Ik hoop dat ik nu spoedig naar Johan kan gaan, want hij wacht met ongeduld op ons.
Wat zal het heerlijk zijn als we weer samen zijn. We waren hier de eerste jaren ook zoo dol gelukkig, en we hadden het zoo goed samen.
Eerst hebben we nog ruim 10 maanden in Bandoeng gewoond en toen zijn we naar Malang gegaan. We hadden ons erg gezellig ingericht, en toen ik op Malang Henny verwachtte hebben we samen alles in orde gemaakt.
Een leuk bedje en babytafel gekocht en ik heb snoezige kleertjes gemaakt.
Wat was dat een fijne tijd voor ons.”

Van mijn oudste nicht Dien kreeg ik onlangs deze vooroorlogse foto van mijn ouders. Voor mij nieuw want mijn ouders waren in de oorlog alle foto,s kwijtgeraakt .

Mirko

Vandaag geen foto van mijzelf maar een foto van Dierenthuis , een portret van Mirko

Dierenthuis schrijft:

‘Mijn naam is Mirko. Ik woonde bij zigeuners, in een dorpje in Kroatië. Vorig jaar, in de zomer, ben ik zo erg mishandeld dat ik invalide ben geworden. M’n botten waren gebroken, m’n pootjes kapot gemaakt. Het lokale asiel wilde mij in laten slapen. Maar Petra heeft mijn leven gered.
Ik voelde me best beroerd hoor, na de mishandeling. Ik had veel
pijn. Ik kon niet meer lopen, ik kon niks meer. Dat maakte me verdrietig. Maar Petra zag dat ik eigenlijk een hele vrolijke jonge hond ben en dat ik wilde leven. En Petra heeft mij die kans gegeven. Zij nam me mee naar Zagreb. Ze heeft ervoor gezorgd dat ik geopereerd werd. Ik heb nu schroefjes in mijn poten, en ik heb een huidtransplantatie ondergaan. Op mijn eigen manier kan ik lopen, ik heb geen rolstoel nodig! Ik ben wel incontinent geworden door de mishandeling. En m’n staartje moest geamputeerd worden. Maar dat geeft niet. Ik ben blij dat ik er nog ben.
Petra heeft me niet alleen gered en verzorgd, maar heeft me ook een thuis gegeven. Een thuis waar ik samen met m’n nieuwe gehandicapte vriendjes een gewone hond kan zijn. Dat ik niet goed kan lopen maakt niet uit. En dat ik incontinent ben ook niet. Ze zijn hier wel wat gewend, zeggen ze.
Bijna de hele dag is er iemand bij ons om onze kamer schoon te maken, om ons te verzorgen, om met ons te spelen en met ons te wandelen. Petra heeft me zelf vanuit Zagreb hierheen gebracht. Urenlang hebben we in
de auto gezeten. Ik heb lekker een dutje gedaan. Petra niet natuurlijk, zij moest rijden. Maar dat vond ze niet erg, ze had het graag voor me over zei ze. Dank je wel lieve Petra, voor al je goede zorgen, en voor mijn nieuwe leven!’

Welkom lieve, ondeugende, trotse Mirko. Voor altijd thuis, voor altijd veilig.

Kijk eens of het voor jou mogelijk is een kat of hond te adopteren, je maakt er een dier heel gelukkig mee.

Adopteer een hond

Adopteer een kat

 

Slim koppie

Ravon schrijft: Vanaf half maart zijn de heikikkers in het voortplantingswater te vinden, bij een zacht voorjaar soms nog wel eerder. De dieren hebben een zeer korte koorperiode, die soms maar één week duurt, waarin zij hun bubbelende geluid laten horen. Het hoogtepunt ligt rond eind maart – begin april. In diezelfde tijd worden ook massaal de eieren afgezet in de wat diepere delen van het water.

Dus ben ik de afgelopen tijd regelmatig op zoek geweest zonder succes. Tot Dinsdag….toen waren de kikkers helemaal los en konden we genieten van het bijzondere geluid.

 

Op pad met Arendsoog

Eergisteren ging ik met fotovrienden Gert en Roy naar de Engbertsdijkvenen .
Roy is de voormalige terreinbeheerder van dit gebied en hij ziet werkelijk alles.
Arendsoog zou een goede bijnaam voor hem zijn.
Terwijl ik met een pijnlijke rug ,  ik  had lange tijd bij een poel kikkers had gezeten, voortploeter roept hij opeens ” grote bonte specht”
En inderdaad….daar zat hij op een dode boom.
Tijd voor het statief had ik niet dus de foto is uit de hand gemaakt.

Goed kijken , het zijn niet alleen maar kale takken.
Grote bonte specht