Flamingo,s in het Haaksbergerveen.

Het begon deze week  met 1 exemplaar en vandaag stonden 3 in een van de plassen in het Haaksbergerveen.
Ik ben er heerlijk een half uurtje in het natte mos gaan zitten , zo vaak zie je dit nu ook weer niet, dus dan maar een natte broek.
Het Zwilbrock is natuurlijk dichtbij , zeker voor een vogel , maar zo mooi te observeren heb ik ze in het Haaksbergerveen nog nooit gezien.


 

 

 

Een natte tocht

Vandaag, de eerste lentedag, ben ik er samen met fotovrienden Gert en Roy op uit getrokken.
We zijn op zoek gegaan naar adders in het Haaksbergerveen en met succes, maar mensen wat was het er nat!
De paden zijn hier en daar veranderd in beekjes.

 

Een gewone wilde eend

Op pad met fotovriend Roy reden we langs een kanaal waar we in de verte watervogels bij een wak zagen.
Dichterbij gekomen zeiden we een beetje teleurgesteld ” ach…het zijn maar gewone eenden ”
Toch zijn we even gestopt want wees eerlijk, zo.n prachtige woerd is verre van gewoon.
Wat een glans ,wat een kleur!

Meerkoetjes

Als ik dertig jaar jonger was en in goede gezondheid zou ik heel graag verre en barre fotoreizen willen maken maar nu houd ik het maar bij reizen naar Helgoland ,Beieren en wellicht Polen.
Intussen blijft de natuur dichtbij huis ook bijzonder.
Neem deze meerkoeten en hun poten!

Wilde kat in de sneeuw

In het Beierse woud leven wilde katten.
Let op, wilde katten zijn een soort en geen VERwilderde katten.
Die vergissing wordt nogal eens gemaakt.
Wilde katten kun je met geen mogelijkheid tam krijgen.

 

Fotograferen en afstand houden

Op het strand van Dune struikelden wij bijna over de jonge zeehonden.
Het is voorgeschreven dat je 30 meter afstand houd maar veelal lukte dat niet eens.
Neem deze situatie.

Deze kleine huiler lag midden op de toegang naar het strand. Blijf er dan maar een 30 meter vandaan.

Verderop in de duinen zagen we dit tafereel .

Daar kan geen misverstand over bestaan 😄, mocht je nog twijfelen,
zij/hij schreeuwde zo hard dat je het wel uit je hoofd laat om er toch langs te gaan.

 

zo lief die zeehondjes……

Ja ja……
Je denkt een en al schattigheid aan te treffen bij de zeehonden.
Tot dit dit ziet.
Badr Hari en Rico Verhoeven zijn er maar kleine jongens bij.

Ik was blij met mijn telelens want die knapen verplaatsen zich met 30 kilometer per uur…zonder benen!
Daar haal ik nooit! dus heb ik een aantal gevechten tussen twee heren dankbaar op gepaste afstand gefotografeerd.

Hier naderen twee mannen elkaar en een vrouwtje moet maar zien hoe ze het vege lijf red.

 

 

 

 

de verliezer maakt zich uit de euh…..voeten met de nodige schade aan het vette lijf maar ook de winnaar van dit gevecht is flink beschadigd.

 

 

de Heidesnikker is terug in Twente

Wie nu in “ het Lankheet “ gaat fietsen en/of wandelen ziet dat de heidekoetjes hun werkzaamheden hebben opgepakt.
Tot eergisteren stonden ze nog op een afgeschermd stuk weiland maar nu zijn ze aan het werk gegaan namelijk het beheren van de nieuwe heidegebieden.
Ooit graasden deze oerkoeien in heel Twente op de heidegronden.
Het ras was al bijna uitgestorven , de laatste exemplaren zijn letterlijk voor het slachthuis weggehaald.
De heidesnikker is een ras dat niet kieskeurig is als het om het voedsel gaat. Ze beschikken over een extra maagkwap waardoor ze in staat zijn ruig voedsel te verteren.

Wij troffen vanmiddag Eric Brinckmann die de komende tijd de gang van zaken bij de heidesnikkers nauwlettend in de gaten wil houden.


“ Het is een oerkoe “ verteld hij. “We weten niet precies hoe ze zullen reageren op wandelaars en fietsers. Bovendien loopt er een stiertje bij de groep die de komende tijd de jonge koetjes moet gaan dekken. Naarmate de stier ouder wordt krijgt hij letterlijk meer ballen. We hopen dat het publiek de waarschuwing op de borden ter harte zal nemen en de nodige afstand zal bewaren “.

Deze koeien horen in Twente thuis en zijn ideaal voor begrazing van natuurgebieden .
De Heidesnikker is de voorvader van onze huidige nederlandse koeienrassen.
Landgoed “ het Lankheet” doet mee aan een fokprogramma om het ras weer op de been te krijgen.
De koe is drachtig en zal in het voorjaar een kalf krijgen en het is de taak van het stiertje om de jonge koeien te bevruchten.

 

deze kleine oerkoetjes zijn al net zo nieuwsgierig als de koe die we gewend zijn. Juist die eigenschap baart de beheerders van het landgoed zorgen.