Woorden kunnen steken als een mes.

Onlangs had ik een boeiend gesprek met schrijver /actrice Marion Gerverdinck over het stuk ‘Oh laat mij dansen’, geschreven en gespeeld door Marion en Harriet Bergsma, dat op 13 oktober a.s. in Concordia ( Enschede) in premiere gaat.

Marion en Harriët ontmoetten elkaar in 1994 voor het eerst. Het was Harriet die het Indische in Marion zag. En dat bleek het begin van een langdurige samenwerking.

Beiden zijn , net als Eveline, tweede generatie-kinderen, dwz beiden afkomstig uit een gezin, waarbij gezinsleden in het Jappenkamp hebben gezeten.

In dit gesprek met Marion komen aspecten als pestgedrag, sadisme en gemene streken aan de orde en wat daaraan ten grondslag ligt.

‘Oh, laat mij dansen…’ is een voorstelling waarin vertelling, spel en poëzie elkaar afwisselen.

Harriet en Marion hopen met dit stuk naast een schouw- en luisterspel, een bescheiden bijdrage te leveren aan groter verdraagzaamheid van leefgroepen onderling, het besef van de nóódzaak van liefde en het verwerken van slepend leed.

https://www.concordia.nl/theater/oh-laat-mij-dansen-stichting-oersprong/13-10-2018-20-30

Camera: Ton Lenderink

Interview en montage: Eveline Lenderink

 

Een 70 jaar oude brief

Onlangs werden wij verrast door een nicht .
Ze heeft tussen de spullen van haar moeder brieven gevonden die mijn moeder vlak na de oorlog naar Nederland geschreven heeft vanuit Nederlands Indië.
Ik kan niet zeggen wat we voelden toen we dat lazen.
Een kort citaat :

 

Batavia 3 januari 1946

Er zijn hier duizende mannen getorpedeerd ,terwijl ze door de Jappen vervoerd werden.
Kort na de vrede stoomden (hier) de doodsberichten ons kamp binnen.
Veel van de vrouwtjes die gelijk met mij naar Indië zijn gekomen zijn nu al weduwe, o wat een leed is hier.
Dan schaam je je eigenlijk voor je eigen geluk en vind je het steeds weer een wonder Gods.
Als we hier nu kennissen ontmoeten die we nog niet weer terug gezien hebben durf je bijna niet te vragen heb je al bericht van je man.

 

Wat erg jammer dat jullie de foto’s niet gekregen hebben ,want ik heb bijna niets van Henny (dochtertje) er was er 1 bij toen ze een jaar was.
Al de negatieven heeft de Jap mij afgenomen met een huiszoeking dus ik heb bijna niets meer.
Ik zal hier nog een indoen en dan hoop ik dat we spoedig weer foto’s kunnen laten maken. 
Nu zijn er heelemaal geen films, bij de fotograafen ook niet.

afscheid….

Vandaag hebben wij afscheid  moeten nemen van mijn moeder.

Volkomen onverwacht werd ze  zaterdagmiddag ziek.

Het bleek dat ze een  vleesetende bacterie of bacteriën in haar been had opgelopen die zeer snel de
macht over haar toch al niet zo sterke lichaam overnam.
Hoe ziek ze ook was…wij  hebben allemaal kinderen , klein en achterkleinkinderen heel mooi afscheid van  haar kunnen nemen.
Ook voor de kleinsten had ze ook  nog de volle aandacht.
Geen klacht hebben we gehoord.

” je kunt er niets aan  doen, eenmaal moeten we allemaal gaan en ik ben 92 , zo oud is niemand in de  familie geworden  ”

 

En toen ik zei……..Mam we hadden toch afgesproken dat je 100 zou worden!!!! ze zei met een twinkeling in haar ogen , alsof ze er plezier om had dat ik ongelijk kreeg ;

“Ja maar kind dat heb ik je altijd gezegd…zo oud word ik niet …..begraaf me maar netjes….”

En dat voor een vrouw die ondanks lichamelijke ongemakken zo veel levenslust had.

“Nu hoeven we niet meer op pad voor nieuwe kleren “

Nee mam…..dat hoeft niet meer….vandaag hebben we de kleding uitgezocht die je op je laatste reis gaat dragen.

Nu zullen er wel meer mensen zeggen dat hun moeder speciaal was….maar mijn moeder was speciaal.

Veel weblog vriendinnen hebben kennis met haar mogen maken en de pit , de humor en betrokkenheid van mijn moeder mogen ervaren.

Hoe moeilijk de omstandigheden ook waren, mijn moeder heeft 31/2 jaar in een Japans vrouwenkamp gezeten, ze heeft een zeer zeer ernstig auto ongeluk gehad
waardoor de invalide is gebleven en vele vele operaties moest ondergaan , nooit verloor ze de moed.

Het is nog zo onwerkelijk…….

Mam waar je ook bent….we zullen je altijd bij ons hebben.

sommige mensen zijn nooit bevrijd

Gisteren was het 60 jaar geleden………

60 jaar geleden dat mijn ouders werden bevrijd.
Hoewel..echt bevrijd is mijn moeder tot op de dag van vandaag nog steeds niet.

Vannacht heb ik een documentaire gezien over de aanleg van de spoorweg in thailand.

Die volkomen zinloze spoorweg die nergens toe leide…en nooit dienst heeft gedaan ,
En waar zoveel mensen hun leven hebben gelaten, of zoals mijn vader zoveel hebben doorstaan dat de bevrijding pas kwam toen hij op 85 jarige leeftijd overleed .

Ik had niet naar die documentaire moeten kijken .

Vandaag zijn mijn fotos niet mooi.
Het zijn foto
s uit een album van 13 jaar geleden.
Toen hebben we een reis gemaakt naar Thailand.

We zijn ook naar de brug geweest.
Speciaal voor mijn vader hebben we daar deze foto`s gemaakt.

 


“Kijk Pa …daar sta ik..op de brug “

We zijn ook met de trein gegaan……

Over een deel van de spoorlijn kachelt een plaatselijk boemeltreintje.
De kinderen die hier uit het raam kijken…
Zouden ze enig besef hebben hoe die rotswand tot stand is gekomen???

Ik heb de rillingen…..

We zijn naar het herdenkings monument geweest..
en naar het oorlogs kerkhof.

Hier ligt een fractie van het aantal slachtoffers begraven. Veruit de meesten hebben een naamloos graf in de oerwouden.

Er was een foto tenstoonstelling waar ik alle besef van tijd verloor.
Ik was ergens anders……
Iemand kwam me halen…

“Kom…we moeten weer in de bus “

vlug….nog gauw het boek tekenen voor mijn vader

“kijk Pap, ik heb het boek voor je getekend “

Mijn vader keek…en zei niets…………